Pierwsza to wałek pełny niepodparty, a druga to wałek, do którego przykręcona jest podpora. Wałki zwykle wykonane są w tolerancji h6 i chropowatości Ra 0,3um. Utwardzane powierzchniowo na głębokość 0,3-0,4 mm do twardości 52 HRC. Rdzeń pozostaje miękki, a więc podatny na obróbkę. Ze względu na wykonanie spotkamy tu wałki zwykłe, wałki nierdzewne, chromowane itp. Spotkać można również wałki aluminiowe pełne lub drążone.
Natomiast przy łożyskach liniowych otwartych luz podłużny zazwyczaj występuje, ponieważ zakres jego regulacji jest nieco większy niż w przypadku łożysk zamkniętych. Docisk do powierzchni wałka realizowany jest poprzez system regulacji luzu w określonej obudowie. Obie grupy łożysk liniowych można podzielić ze względu na sposób ich montażu.
Typowe, czyli w postaci tulei montowanej w obudowie łożyska, również łożysko z kołnierzem okrągłym lub kwadratowym.
Obudowy łożysk liniowych zwykle stosowane są dla określonej grupy, czyli obudowy zamknięte i otwarte. Obie grupy obudów mają za zadanie nadanie płaszczyzny montażowej dla łożyska liniowego usytuowanej w płaszczyźnie symetrii łożyska liniowego. Również obie grupy obudów mogą posiadać regulację do kasowania luzów łożysk.
W grupie techniki liniowej prowadnic wałkowych, wyszczególnimy również tuleje ślizgowe. Tuleje ślizgowe z powierzchnią wewnętrzną z teflonu niepodatnego na ścieranie.
Nośność dynamiczna, jak i max prędkość przesuwu jest ograniczona budową łożyska. Oba parametry są o wiele mniejsze niż w przypadku prowadnic profilowanych, jednakże technika przesuwu danej masy w rozwiązaniu np. pierwszej grupy wałków, gdzie określona masa przemieszcza się nad wałkami, a pracę wykonuje pod nimi, mogłaby być trudna do wykonania, lub nieopłacalna przy zastosowaniu prowadnic profilowanych - szyn.
EBMiA
