Środa, 11 styczeń 2017

Silniki energooszczędne - jak interpretować nowe przepisy

W styczniu weszły w życie kolejne regulacje określające minimalną sprawność energetyczną silników elektrycznych o mocach od 0,75 do 375 kW. Przedstawiamy kompendium informacji na ten temat oraz rozwiązania konstrukcyjne stosowane przez producentów silników. Na przykładach wyjaśniamy również wątpliwości, które mogą pojawić się przy interpretacji nowych przepisów, a także zapowiadamy plany Komisji Europejskiej w zakresie przyszłych zmian w prawodawstwie.

Silniki energooszczędne - jak interpretować nowe przepisy

CZĘŚĆ 1. PRZEPISY I NORMY

Rys. 1. Klasy IE mają swoje odpowiedniki w klasyfikacjach według CEMEP i NEMA

Początki zmian przepisów związanych z energooszczędnymi silnikami elektrycznymi sięgają końca zeszłego wieku, kiedy opracowano ich klasyfikację na podstawie sprawności energetycznej. W 1999 roku wspólnie dokonały tego CEMEP (European Committee of Manufacturers and Power Electronics) i Komisja Europejska.

Dla silników indukcyjnych, trójfazowych, o budowie zamkniętej, zasilanych napięciem 400 V/50 Hz, z 2 lub 4 biegunami, o mocy od 1,1 kW do 90 kW, określono trzy klasy sprawności. Silniki o najniższej sprawności zaliczono do klasy EFF3, a najbardziej energooszczędne do EFF1. Klasę EFF2 przypisano urządzeniom o średnim poziomie sprawności.

Podobne klasyfikacje ogłosiły także inne organizacje - na przykład NEMA (National Electrical Manufacturers Association) w USA. Przez to trudno było porównywać sprawności silników od różnych producentów. Dlatego IEC (International Electrotechnical Commission) zaproponowało swój podział, który zastąpił pozostałe. Tak powstała norma IEC 60034-30:2008.

Dla silników klatkowych indukcyjnych trójfazowych jednobiegowych o znamionowym napięciu do 1 kV i częstotliwości 50/60 Hz, z 2, 4 albo 6 biegunami, o mocy od 0,75 do 375 kW zdefiniowano trzy klasy sprawności. Silniki o sprawności najniższej zaliczono do IE1 (Standard efficiency), wyższej do IE2 (High efficiency), a najwyższej do IE3 (Premium efficiency). IEC przyjęło zatem kolejność odwrotną niż CEMEP.

W IEC 60034-30 wyróżniono też, chociaż bez dookreślania, klasę IE4 (Super Premium Efficiency). Silnikom o sprawności poniżej IE1 nie przydzielono klasy, przyjęto tylko, że ich odpowiednikiem jest grupa EFF3 według CEMEP. IE1 odpowiadało EFF2, a IE2 EFF1. Na rysunku 1 przedstawiono odpowiedniki według NEMA. Sprawność silnika, na podstawie której określano klasę IE, była wyznaczana według procedury opisanej w IEC 60034-2-1:2007.

CZY IEC 60034-30:2008 WCIĄŻ OBOWIĄZUJE?

W 2014 roku IEC 60034-30:2008 została zastąpiona przez IEC 60034-30-1. W Polsce dokument ten przyjęto jako PN- EN 60034-30-1 pt. Maszyny elektryczne wirujące. Część 30-1. Klasy sprawności silników prądu przemiennego bezpośrednio zasilanych z sieci (kod IE). Określono w nim cztery klasy sprawności dla silników jednobiegowych znamionowanych według IEC 60034-1 (PN-EN 60034-1 Maszyny elektryczne wirujące. Część 1. Dane znamionowe i parametry) albo IEC 60079-0 (PN-EN 60079-0 Atmosfery wybuchowe. Część 0. Urządzenia. Podstawowe wymagania), o mocy 0,12 kW - 1 MW, napięciu znamionowym 50 V - 1 kV, o 2, 4, 6 albo 8 biegunach, do pracy ciągłej: przy obciążeniu znamionowym i wzroście temperatury poniżej dopuszczalnej ze względu na klasę izolacji, w temperaturze otoczenia -20°C... + 60°C, na wysokości do 4 km n.p.m.

IEC 60034-30-1 nie dotyczy silników: jednobiegowych o 10 albo większej liczbie biegunów, wielobiegowych, z komutatorami mechanicznymi, zintegrowanych z napędzaną maszyną i z przemiennikiem częstotliwości, jeśli silnika nie można zbadać niezależnie od niego, samohamownych, których integralną częścią jest hamulec, zaprojektowanych do pracy przy pełnym zanurzeniu w cieczy i usuwania dymu o klasie temperaturowej powyżej +400°C.

Dla poszczególnych klas od IE1 do IE4 w IEC 60034-30-1 podano zestawy wartości minimalnych sprawności w zależności od częstotliwości napięcia zasilania, liczby biegunów oraz mocy silnika. Sprawność urządzenia, na podstawie której określa się klasę IE, wyznacza się według procedury opisanej w normie IEC 60034-2-1 (PN-EN 60034-2-1 Maszyny elektryczne wirujące. Część 2-1. Znormalizowane metody wyznaczania strat i sprawności na podstawie badań z wyjątkiem maszyn pojazdów trakcyjnych). W 2014 też została ona zaktualizowana. W ramce podsumowujemy zmiany wprowadzone w IEC 60034-30-1 i IEC 60034-2-1 w porównaniu do wersji z lat 2007-2008.

JAK WYZNACZYĆ SPRAWNOŚĆ SILNIKA?

Sprawność energetyczna silnika elektrycznego jest definiowana jako iloraz jego mocy wyjściowej (mechanicznej) do mocy wejściowej (elektrycznej). Można ją policzyć metodą bezpośrednią lub pośrednią. Pierwsza z metod polega na wyznaczeniu wartości obu wielkości na podstawie, odpowiednio, prędkości i momentu obrotowego silnika oraz prądu i napięcia zasilania. W metodzie pośredniej moc wejściową albo wyjściową określa się identycznie, natomiast brakujący składnik równania oblicza się, uwzględniając straty w silniku.

W IEC 60034-2-1 opisano dziesięć metod pomiarowych - bezpośrednich (m.in. maszyny wzorcowej oraz przeciwsobnej mechanicznej) i pośrednich (strat całkowitych i strat poszczególnych). Każdej z nich przypisano niedokładność: niską, średnią albo wysoką.

Pierwsza charakteryzuje sposoby, w których wszystkie składniki sumarycznych strat w silniku są określane na podstawie badań, średnia dotyczy natomiast tych, w których w tym celu przyjmuje się ograniczoną liczbę założeń. Z kolei niepewność wysoką mają metody, w których wszystkie straty są wyznaczane tylko w przybliżeniu.

Parametr ten decyduje o możliwości wykorzystania konkretnego sposobu do badania silnika danej klasy. Dla urządzeń w grupie IE1 dopuszczalne są te z niepewnością niską oraz średnią. Sprawność pozostałych trzeba natomiast wyznaczać wyłącznie metodami z niską niepewnością.

Informację o tym, jaką metodą została wyznaczona sprawność, należy umieścić w dokumentacji silnika. Wartości tej wielkości podawane przez różnych producentów można porównywać, o ile zostały wyznaczone w ten sam sposób.

Co się zmieniło w normach IEC 60034-30-1 oraz IEC 60034-2-1?

W IEC 60034-30-1:2014, w porównaniu do wersji IEC 60034-30:2008, poszerzono zakres urządzeń, których dotyczą zapisy tej normy o silniki jednofazowe oraz 8-biegunowe. Większy jest również przedział ich mocy znamionowej. W najnowszej wersji określono ponadto wartości sprawności dla urządzeń w klasie IE4, która w dokumencie z 2008 roku została tylko zasygnalizowana.

Z kolei w przypadku IEC 60034-2-1 najważniejsze zmiany to: podzielenie sposobów badania sprawności energetycznej na te do zastosowań profesjonalnych i do sprawdzania i okresowych testów oraz uszczegółowienie wymagań dotyczących przyrządów pomiarowych.

POPRAWA SPRAWNOŚCI DZIĘKI EKOPROJEKTOWI

W 2005 roku Parlament Europejski przyjął dyrektywę 2005/32/WE, która ustanawia ogólne zasady ustalania wymagań dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię elektryczną lub paliwa kopalne (Energy using Products, EuP). Ekoprojekt oznacza zaprojektowanie urządzenia w taki sposób, aby zmniejszyć jego oddziaływanie na środowisko, przy zachowaniu jego funkcjonalności. Dzięki poprawie sprawności energetycznej, mimo przewidywanego wzrostu popytu na te produkty, w przyszłości uda się osiągnąć założoną, obniżoną wartość emisji gazów cieplarnianych.

W 2009 roku dyrektywę 2005/32/WE zmieniono, wprowadzając dyrektywę 2009/125/WE. Podano w niej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla szerszej grupy produktów, definiowanych jako te związane z energią (Energy related Products, ErP).

Na podstawie ogólnych wytycznych przedstawionych w dyrektywach Parlamentu Europejskiego Komisja Europejska przygotowuje konkretne wymagania dla poszczególnych grup urządzeń. Są one określane dla produktów, których sprzedaż w Unii Europejskiej jest duża i mających znaczący wpływ na środowisko. Powinien je również charakteryzować spory potencjał w zakresie poprawy efektywności energetycznej osiąganej bez ponoszenia nadmiernych kosztów.

Jakie są plany Komisji Europejskiej?

W 2014 roku na zlecenie Komisji Europejskiej przeprowadzono analizę możliwości zaostrzenia przepisów dotyczących sprawności energetycznej silników elektrycznych. Na podstawie jej wyników opracowano plan wprowadzania nowych regulacji, których efektem miałyby być oszczędności energii nawet powyżej 22 TWh rocznie. Zakładał on m.in., że od 1 stycznie 2018 roku małe silniki jednofazowe i trójfazowe, o mocy w przedziale 120 - 750 W, powinny mieć co najmniej klasę sprawności IE2. Przepis ten miał objąć wszystkie silniki, również te zintegrowane z innymi urządzeniami.

Kolejną grupą, którą miały z początkiem 2018 roku objąć zaostrzone przepisy, są duże silniki o mocy w zakresie 375-1000 kW i napięciu znamionowym do 1000 V. Po upływie tego terminu powinny one mieć co najmniej klasę sprawności IE3. Dwa lata później ten obowiązek powinien objąć duże silniki o mocy w tym zakresie i napięciu znamionowym w przedziale 1 kV - 6,6 kV. Wówczas nie byłoby już też dopuszczalne używanie silników o klasie sprawności IE2 w połączeniu ze sterownikami bezstopniowymi.

Z początkiem 2018 roku regulacje dotyczące sprawności silników energooszczędnych miały również objąć dotychczas wykluczone silniki przeznaczone do eksploatacji wyłącznie w przestrzeniach zagrożonych wybuchem zgodnie z definicją z dyrektywy 94/9/WE oraz silniki hamujące.

Początkowo planowano podać szczegóły odnośnie do zmian najpóźniej latem 2016 roku. Tego terminu nie udało się jednak dotrzymać. W związku z tym przesunięciu, na razie na bliżej nieokreśloną przyszłość, ulegają także wyżej wymienione daty i jest mało prawdopodobne, aby jakiekolwiek nowe przepisy weszły w życie na początku 2018 roku.

NAJWAŻNIEJSZY DOKUMENT TO 640/2009

Przykładem są silniki elektryczne. Zanim zakresem dyrektywy, potocznie zwanej EuP, objęto te urządzenia, zlecono badanie, w którym analizie poddano ich ekonomiczne, środowiskowe oraz techniczne aspekty. Potwierdziło ono, że ich liczba na rynku Unii Europejskiej jest duża i mają znaczący wpływ na środowisko, głównie w fazie użytkowania.

Jak ustalono, roczne zużycie energii elektrycznej przez te urządzenia przekroczyło w 2005 roku tys. TWh, powodując emisję 427 Mt CO2. W 2020 roku, o ile nic się nie zmieni, wzrośnie ono do 1252 TWh. Stwierdzono również, że zwiększenie ich sprawności energetycznej jest możliwe przez zastosowanie już znanych rozwiązań technicznych.

Wymagania przygotowane przez KE publikowane są jako rozporządzenia wykonawcze. Dokument taki, wdrażający postanowienia dyrektywy 2005/32/WE dla silników elektrycznych, wprowadzono w życie w 2009 roku jako rozporządzenie o numerze 640/2009.

Przedstawiono w nim harmonogram, zgodnie z którym silniki o niższej sprawności według klasyfikacji analogicznej, jak ta przedstawiona w normie IEC 60034-30-1, mają zostać wycofane z rynku i z użytku na terenie Unii Europejskiej. Dzięki temu przewiduje się uzyskanie oszczędności energii elektrycznej rzędu 315 TWh w 2020 roku w porównaniu do jej prognozowanego zużycia w razie niepodjęcia żadnych działań.

HARMONOGRAM WYCOFYWANIA Z RYNKU SILNIKÓW MAŁEJ SPRAWNOŚCI

Rys. 2. Sprawność wymagana w poszczególnych klasach (dotyczy silników 4-biegunowych)

Pierwszą datą graniczną był 16 czerwca 2011 roku. Od tego dnia silniki musiały mieć co najmniej klasę sprawności IE2. Od 1 stycznia 2015 roku silniki o mocy znamionowej w przedziale od 7,5 kW do 375 kW musiały z kolei mieć klasę sprawności co najmniej IE3 lub odpowiadać klasie IE2 i być wyposażone w sterownik bezstopniowy. Z początkiem 2017 roku wymóg ten objął też silniki o mocy w zakresie od 0,75 kW do 375 kW.

Ograniczenia te dotyczą konkretnej grupy urządzeń. Zakresem rozporządzenia nr 640/2009 objęto: elektryczne indukcyjne silniki klatkowe o stałej prędkości zasilane prądem trójfazowym, 50 Hz lub 50/60 Hz, które mają od 2 do 6 biegunów, napięcie znamionowe do 1 kV, moc znamionową od 0,75 kW do 375 kW i są określane na podstawie ciągłej eksploatacji roboczej.

Na początku 2014 roku wydano dokument numer 4/2014, zastępujący ten o numerze 640/2009. Zmodyfikowano w nim artykuł 1, który dotyczy jego przedmiotu i zakresu. Najważniejsza zmiana to nowa lista urządzeń, których rozporządzenie to nie dotyczy. Zdecydowano się na to po analizie skutków wdrożenia wytycznych dokumentu nr 640/2009 na rynek i działanie silników.

W dokumentacji technicznej silnika trzeba zachować określoną kolejność informacji. Należy podać:

  1. sprawność znamionową przy obciążeniu: 100%, 75% i 50% i napięciu znamionowym (w przypadku tabliczek znamionowych wtedy, gdy taka informacja się zmieści, tzn. będzie można zapisać ją czcionką umożliwiającą jej rozczytanie),
  2. klasę sprawności IE,
  3. rok produkcji,
  4. nazwę i dane kontaktowe producenta,
  5. numer modelu produktu,
  6. liczbę biegunów silnika,
  7. moc znamionową silnika lub zakres tej wielkości (kW),
  8. znamionową częstotliwość wejściową (Hz),
  9. napięcie znamionowe lub zakres tej wielkości (V),
  10. znamionową prędkość obrotową lub zakres tej wielkości (rpm),
  11. informacje odnośnie do demontażu, recyklingu lub postępowania z urządzeniem nienadającym się już do użytku,
  12. informacje o warunkach pracy, dla których silnik został zaprojektowany, tzn.: wysokości n.p.m., temperaturze powietrza, w tym dla silników chłodzonych powietrzem, temperaturze wody chłodzącej na wejściu do produktu, maksymalnej temperaturze pracy, atmosferach wybuchowych.

Dane z punktów 1-3 powinny być na trwałe umieszczone na albo w pobliżu tabliczki znamionowej. W przypadku silników klasy IE2 w dokumentacji technicznej i na tabliczce znamionowej należy poinformować o konieczności używania tych urządzeń w połączeniu ze sterownikiem bezstopniowym. Dane z punktów 1-12 w przypadku silników wykonywanych na zamówienie nie muszą być publikowane na stronie internetowej producenta.

ROZPORZĄDZENIE WDRAŻAJĄCE DYREKTYWĘ W SPRAWIE EKOPROJEKTU

W rozporządzeniu nr 4/2014 zmieniono wartości: wysokości bezwzględnej, maksymalnych oraz minimalnych temperatur otoczenia i temperatur wody chłodzącej, po przekroczeniu których uznaje się, że silnik pracuje w warunkach ekstremalnych i musi w rezultacie mieć specjalną konstrukcję. Obecnie zatem jego zapisy nie stosują się do silników:

  1. przeznaczonych do eksploatacji przy pełnym zanurzeniu w cieczy (bez zmian),
  2. stanowiących integralną część produktu (przekładni zębatej, pompy, wentylatora, sprężarki, itp.), których charakterystyka energetyczna nie może być sprawdzona niezależnie od niego (bez zmian),
  3. silników hamujących (bez zmian),
  4. silników przeznaczonych do eksploatacji wyłącznie:
    • na wysokościach powyżej 4000 m n.p.m. (wcześniej: 1000 m n.p.m.),
    • w temperaturze otoczenia przekraczającej +60°C (wcześniej: +40°C),
    • w maksymalnej temperaturze roboczej powyżej +400°C (bez zmian),
    • w temperaturze otoczenia poniżej -30°C w odniesieniu do wszystkich silników albo poniżej 0°C w przypadku silników chłodzonych wodą (wcześniej: w temperaturze otoczenia poniżej -15°C dla wszystkich silników albo poniżej 0°C dla silników chłodzonych powietrzem),
    • w przypadku, gdy temperatura wody chłodzącej na wejściu do produktu wynosi mniej niż 0°C lub więcej niż +32°C (wcześniej odpowiednio: +5°C i +25°C),
    • w przestrzeniach zagrożonych wybuchem zgodnie z definicją z dyrektywy 94/9/WE.

GDZIE UMIEŚCIĆ INFORMACJE O SPRAWNOŚCI SILNIKA?

Od 2011 roku informacja o sprawności silnika powinna być dostępna z kilku źródeł. Są to:

  • techniczna dokumentacja silnika,
  • techniczna dokumentacja urządzenia, którego częścią jest dany silnik,
  • ogólnodostępne strony internetowe producenta silnika,
  • ogólnodostępne strony internetowe producenta urządzenia, którego częścią jest dany silnik.

Informacje te muszą być widoczne, łatwo rozpoznawalne i przedstawione w taki sposób, aby były zrozumiałe dla użytkowników końcowych i organów nadzorujących zgodność z przepisami. W dokumentacji technicznej należy zachować ich określoną kolejność, którą przedstawiamy w ramce. Sposób ich wyrażenia jest natomiast dowolny. Można je przedstawić w postaci napisu, graficznie albo za pomocą symboli.

Jeżeli coś jest niejasne, zajrzyj do FAQ

Na stronie internetowej Komisji Europejskiej poświęconej tematowi oszczędności energii (http://ec.europa.eu/energy/en/topics/energy-efficiency/energy-efficient-products) udostępniono dokument pt. Frequently Asked Questions (FAQ) on the Ecodesign Directive and its Implementing Regulations.

W tej na bieżąco aktualizowanej publikacji zebrane są najczęściej zadawane pytania na temat dyrektywy ekoprojektu dla różnych urządzeń i przepisów ją wdrażających oraz odpowiedzi, które odzwierciedlają stanowisko, jakie w danej kwestii zajmuje Komisja Europejska oraz organy nadzorujące wdrażanie dyrektywy w państwach członkowskich UE. Chociaż odpowiedzi nie są prawnie wiążące, mogą być pomocne w interpretacji tych przepisów. Poniżej przedstawiamy przykładowe z nich.

Jak to jest ze środkami transportu?
Jedna z kwestii dotyczy tego, czy zakresem dyrektywy ekoprojektu i przepisów ją wdrażających powinny być objęte silniki elektryczne, które są używane na statkach. W FAQ wyjaśniono, że dyrektywa ekoprojektu nie dotyczy środków transportu ludzi i towarów.

Z tego zaś wynika, że regulacje ją wdrażające nie dotyczą produktów przeznaczonych wyłącznie do użytku w środkach transportu ludzi i towarów. Dlatego, jeżeli dany model silnika może być używany tylko na statkach, nie podlega tym przepisom. Jeśli jednak można go używać również poza środkami transportu, musi je spełniać.

KE nie robi wyjątków
Kolejne pytanie dotyczyło bardziej złożonej sytuacji. Jeden z producentów silników, na specjalne zamówienie dostawcy pewnej maszyny o konstrukcji niezmiennej od 20 lat, wykonywał modele o rozmiarach mniejszych niż silników standardowych, które się w niej nie mieściły. W związku z tym, że od czerwca 2011 roku silniki wprowadzane na rynek musiały mieć co najmniej klasę sprawności IE2, producent maszyny zdecydował się ją przeprojektować.

Od tej pory można w niej instalować standardowe silniki. Problem dotyczył silników na wymianę w starszych maszynach. Nie dało się bowiem zbudować silników w klasie IE2 o wymaganych rozmiarach. W związku z tym producent silników chciał się upewnić, czy może, na potrzeby tego klienta, nadal sprzedawać, w niewielkiej liczbie, te w klasie IE1 o odpowiednich rozmiarach. Niestety, z odpowiedzi zamieszczonej w FAQ jasno wynika, że po upływie terminu granicznego wprowadzanie do obrotu albo oddawanie do eksploatacji tych urządzeń jest zabronione.

Czy datę produkcji można zaszyfrować?
Następna wątpliwość dotyczyła tego, czy data produkcji silnika może być, zamiast na tabliczce znamionowej, zapisana w postaci zaszyfrowanej, na przykład w numerze seryjnym urządzenia. Jak argumentowała strona zadająca to pytanie, w takim przypadku datę produkcji także będzie można poznać, a przynajmniej producent będzie w stanie to zrobić.

W FAQ wyjaśniono jednak, że taka informacja musi być dostępna nie tylko dla producenta silnika, ale też dla użytkowników oraz organów nadzorujących wdrażanie dyrektywy ekoprojektu. Dlatego w przypadku, gdy nie można podać daty produkcji w postaci wymaganej przez przepisy, na przykład z powodu braku miejsca, informację można przedstawić w postaci zakodowanej. Warunkiem jest jednak dołączenie w formie pisemnej wyjaśnienia tego kodu, w którym data produkcji będzie podana wprost.

Jak wygląda sytuacja ze sterownikami?
Kolejna niejasność dotyczyła przepisów obowiązujących od 1 stycznia 2015 roku, zgodnie z którymi silniki o mocy znamionowej w przedziale od 7,5 kW do 375 kW w klasie IE2 muszą być wyposażone w sterownik bezstopniowy. Strona pytająca chciała wiedzieć, czy obowiązek dostawy tego ostatniego ciąży na producencie silnika i czy w razie wymiany silnika z nowym modelem ma być używany stary sterownik?

Jak wyjaśniono w FAQ, producent silnika nie musi dostarczać VSD. W tym przypadku bowiem zgodność z przepisami jest egzekwowana już po oddaniu silnika do eksploatacji. Producent silnika powinien za to zamieścić na jego tabliczce znamionowej oraz w dokumentacji informację o konieczności używania tego urządzenia w połączeniu ze sterownikiem bezstopniowym.

Od 1 stycznia tego roku dotyczy to też silników o mocy znamionowej w przedziale od 0,75 kW do 375 kW. Kiedy z kolei silnik jest wymieniany, musi być wyposażony w VSD, jednak nie istnieją szczegółowe przepisy dotyczące tej kwestii.

Co z silnikami wycofanymi z użytku?
Następne pytanie dotyczyło tego, czy dozwolone jest wystawianie na sprzedaż na stronach internetowych producenta silników, których nie powinno się już wprowadzać na rynek, na przykład silników w klasie IE1 po 1 stycznia 2015 roku, bez informacji o tym, że nie można ich używać na terenie Unii Europejskiej. W FAQ odpowiedziano na to stanowczym NIE, jako uzasadnienie podając odpowiednie fragmenty z dokumentu Blue Guide (Przewodnik po wymogach CE dla produktów w UE).

Jak testować silniki w wykonaniu specjalnym?
Kolejna wątpliwość dotyczyła silników zmodyfikowanych w stosunku do standardowych modeli, dla których gwarantowana jest określona klasa sprawności. Strona pytająca dociekała, czy zanim takie urządzenie zostanie poddane testowi sprawdzającemu jego sprawność, należy je na powrót przebudować, rezygnując z wszystkich niestandardowych rozwiązań, na przykład łożysk innego typu albo innej instalacji chłodzenia.

W FAQ wyjaśniono, że w takich przypadkach trzeba się najpierw upewnić, czy w związku z wprowadzonymi modyfikacjami silnik w dalszym ciągu podlega przepisom. Na przykład może się okazać, że specjalne łożyska zastosowano, żeby umożliwić pracę w wysokich temperaturach, poza zakresem objętym przepisami. Jeśli tak nie jest, powinien być badany w tej formie, w jakiej jest wprowadzany na rynek, czyli modyfikacji nie należy cofać.

Prezentacje firmowe

Polecane

Nowe produkty