Identyfikacja w produkcji i logistyce

Identyfikowalność zapewnia liczne korzyści. Monitorowanie w czasie rzeczywistym przepływu materiałów, produktów i zasobów przedsiębiorstwa pozwala na podejmowanie decyzji w oparciu o dane. Dzięki temu można optymalizować produkcję, maksymalizować wykorzystanie sprzętu i siły roboczej, rozwiązywać problemy i testować sposoby ich uniknięcia w przyszłości bez przestojów i lepiej zarządzać zaopatrzeniem dzięki prognozowaniu szybkości zużycia zapasów.

Identyfikacja produktów jest również w wielu branżach, szczególnie w tych podlegających ścisłym regulacjom, obowiązkowa. Przykładami są: przemysł spożywczy, branża medyczna, motoryzacja i obronność. Jest to niezbędne, gdyż w razie zagrożenia dla konsumentów wadliwe wyroby trzeba wycofać z rynku. Wówczas możliwość prześledzenia łańcucha dostaw surowców lub podzespołów i przebiegu produkcji jest kluczowa dla odkrycia i wyeliminowania źródła problemu, żeby zapobiec wprowadzaniu kolejnych wybrakowanych produktów do sprzedaży i uniknąć powtórki takiej sytuacji w przyszłości.

Identyfikowalność zapewnia znakowanie. Oznaczenia wykonywane są różnymi metodami. Te dzieli się na pośrednie i bezpośrednie. Pierwsze wykorzystują elementy, które są mocowane na produkcie, na przykład zadrukowane etykiety samporzylepne lub znaczniki RFID. W drugiej metodzie znakuje się bezpośrednio powierzchnię produktu. Do tej kategorii zalicza się technikę laserową.

Na czym polega wyżarzanie?

W tytułowej metodzie oznaczenia wykonuje się przy użyciu wiązki światła laserowego dużej mocy skupionej w punkcie, która skanuje znakowaną powierzchnię kierowana przez układ optyczny. Jej ruch jest synchronizowany z regulowaną mocą lasera. W naświetlonym miejscu zachodzą widoczne zmiany w strukturze materiału. Zależnie od mechanizmu tego zjawiska wyróżnia się różne techniki znakowania laserowego.

Przykład to wyżarzanie. W tej metodzie promień lasera powoduje termiczne miejscowe utlenianie materiału, bez jego zauważalnej ablacji. Symbole naniesione w taki sposób są czarne, bez pęknięć, wgłębień, zadziorów. Typowa głębokość wyżarzania to 20‒30 μm, dzięki czemu znaki są trwałe i odporne na korozję. Nie można ich usunąć kwasem, rozpuszczalnikami ani przez ścieranie.

Technika ta jest popularna w znakowaniu wykończonych powierzchni, zwłaszcza części lotniczych i narzędzi chirurgicznych, czyszczonych i sterylizowanych w wysokich temperaturach, z użyciem silnych chemikaliów, w przypadku których bardziej inwazyjne metody znakowania, powodujące pogorszenie jakości powierzchni, nie sprawdzą się ze względów higienicznych. Symbole wyżarzane są na powierzchni metali żelaznych (żelazo, stal) i tytanu.

Jak przebiega grawerowanie?

W czasie grawerowania wiązka lasera lokalnie ogrzewa obrabiany przedmiot aż do przekroczenia temperatury parowania materiału, z którego go wykonano. Wgłębienia tworzące symbole powstają w wyniku jego stopienia i/lub odparowania. Głębokości grawerowania wynoszą 0,001‒0,1 mm. W zasadzie wszystkie materiały można tak znakować, pod warunkiem dobrania odpowiedniego typu lasera. Stosowana jest także technika głębokiego grawerowania, polegająca na jego wielokrotnym powtarzaniu, w wyniku czego usuwane są kolejne warstwy materiału. Typowe głębokości w tym przypadku wynoszą 0,1‒5 mm. Tą metodą znakowane są metale. Głębokie grawerowanie pozwala ponadto wykonywać symbole 3D – wrażenie trójwymiarowości zapewnia usuwanie warstw materiału na różnych poziomach.

Stosuje się też technikę, w której materiał jest usuwany tak, by powstałe wgłębienie kontrastowało z otoczeniem ze względu na zmianę sposobu, w jaki odbija światło. Głębokość znaków zazwyczaj nie przekracza 0,01 mm. Jest to jedna z szybszych metod znakowania laserowego.

Parametry wiązki laserowej można także tak dobrać, żeby częściowo albo całkowicie usunąć jedną lub większą liczbę warstw powłoki, odsłaniając materiał podłoża, który różni się od niej kolorem. Metoda ta pozwala na znakowanie dowolnego materiału.

Jak się znakuje tworzywa sztuczne?

W przypadku tworzyw sztucznych popularna jest z kolei technika, w której lokalnie podgrzewa się je do temperatury topnienia. Powoduje to pojawienie się pęcherzyków gazu spieniających materiał. Po zastygnięciu piana jest jaśniejsza albo ciemniejsza od otoczenia, w zależności od tego, czy takiej obróbce został poddany, odpowiednio, ciemny czy jasny plastik. Żeby zwiększyć kontrast, stosuje się specjalne dodatki. Oznaczenia wykonane tą metodą są trwałe, lecz nieodporne na zarysowania. Są też wyczuwalne dotykowo.

W przypadku takich materiałów jak stal nierdzewna czy tytan stosuje się również zmodyfikowaną metodę wyżarzania. Polega ona na zmienianiu parametrów znakowania w taki sposób, by w wyniku utleniania w zagłębieniach symboli tworzyły się powłoki tlenkowe różniące się kolorami. W tym celu regulowane są: średnica wiązki, moc lasera, prędkość oraz kierunek znakowania, częstotliwość i czas trwania impulsów laserowych.

Podobnie w przypadku anodowanego aluminium, odpowiednio dobierając parametry pracy lasera, można selektywnie, do określonej głębokości, usuwać fragmenty powłoki tlenkowej. Technika ta jest popularna w znakowaniu urządzeń mobilnych w obudowach z tego materiału. Symbole w taki sposób wykonane charakteryzują się dużym kontrastem i wysoką jakością wizualną i dotykową.

Innowacje w znakowaniu laserowym

Najnowszym trendem w znakowaniu laserowym jest technika natural branding, w której wiązka promieniowania wykorzystywana jest do nanoszenia symboli bezpośrednio na produkty spożywcze, jak owoce, warzywa, sery, pieczywo. W podejściu tym oddziaływaniu termicznemu poddawana jest jedynie wierzchnia warstwa wyrobu, na przykład skórka owoców i warzyw. W efekcie usuwany (odparowywany) jest z niej pigment, a odbarwienie widoczne jest w postaci symbolu. Nie wpływa to na smak, zapach ani termin ważności produktu.

Technika ta ma liczne zalety. Przede wszystkim znakując produkty spożywcze w taki sposób, ogranicza się zużycie materiałów eksploatacyjnych takich jak papier, folia, tusz i klej potrzebnych do wykonania i zamocowania etykiety papierowej. W przeciwieństwie do naklejek, które mogą się odkleić, oznaczenia wykonane w ten sposób są trwałe. Konsument nie musi też usuwać nalepki ani pozostałości kleju z produktu.

Postęp w technologii znakowania laserowego sprawia, że jest coraz wydajniejsza, precyzyjniejsza i wszechstronniejsza. Jednym z głównych trendów jest stosowanie laserów o mniejszej długości fali, takich jak lasery UV i zielone, które zapewniają większą rozdzielczość i większy kontrast oznaczeń wykonywanych na szerokiej gamie materiałów. Kolejną innowacją są lasery femtosekundowe, które mogą znakować materiały bez powodowania uszkodzeń termicznych, co czyni je idealnymi do specjalnych zastosowań, jak znakowanie narzędzi medycznych (patrz: ramka).

Etykiety zadrukowane

Etykiety przeważnie mają postać kawałka cienkiego, samoprzylepnego materiału, który nakleja się bezpośrednio na produkt, jego opakowanie lub, w przypadku elementów wyposażenia, na obudowę. Nalepki to struktury warstwowe. W zależności od producenta albo przeznaczenia mogą się różnić, jednak w typowej naklejce wyróżnia się następujące warstwy: powłoka wierzchnia pełniąca funkcję ochronną (lakierowana, laminowana), podłoże, które z jednej strony jest zadrukowywane treścią napisów, a z drugiej pokrywane klejem oraz warstwa, do której tymczasowo wszystkie wyższe są przez to spoiwo przymocowane (podkład). W procesie produkcji nalepki warstwy te zostają ze sobą połączone, zaś w momencie etykietowania od warstwy najniższej pozostałe zostają oderwane.

Nadruki na etykietach zwykle wykonywane są w jednej z dwóch technik. Są to: druk termiczny i termotransferowy. Proces drukowania pierwszą metodą składa się z dwóch etapów: podgrzania głowicy drukującej i jej kontaktu z papierem przechodzącym przez urządzenie, po którym głowica przesuwa się, odwzorowując zadany wzór. Aby stał się on widoczny, papier musi mieć specjalne właściwości. Nadaje mu je termoczuła emulsja, którą jest powlekany. Dzięki niej papier tam, gdzie styka się z rozgrzaną głowicą drukującą, ciemnieje. Nadruki wykonane tą techniką z czasem bledną, zwłaszcza pod wpływem światła słonecznego i ciepła. Nie są też odporne na ścieranie.

Technika druku termotransferowego

W drugiej metodzie nagrzana głowica jest dociskana do specjalnej taśmy. W miejscu kontaktu ta się topi, co sprawia, że zostaje przeniesiona na zadrukowywany materiał. Druk termotransferowy zapewnia trwałość oraz odporność nadruków na światło słoneczne, ciepło oraz ścieranie. Poza tym obecność taśmy pomiędzy głowicą a etykietą separuje ją od kurzu i brudu. Główną wadą tej metody jest jednak koszt taśmy. Wyróżnić można trzy typy taśm termotransferowych: woskowe, woskowo-żywiczne, żywiczne.

Najpopularniejsze są taśmy woskowe. Są niedrogie. Mają też niską temperaturę topnienia. Powinno się ich używać generalnie do wykonywania nadruków na etykietach papierowych, powlekanych i niepowlekanych. Czasem niestety wydruki wychodzą nieostre i zwykle mają krótszą żywotność. Poza tym taśmy woskowe mogą pozostawiać smugi.

Taśmy termotransferowe woskowo-żywiczne z kolei są droższe, chociaż jednocześnie tańsze niż te tylko żywiczne. Mają średnią temperaturę topnienia. Można ich używać do drukowania na papierze powlekanym, w tym z błyszczącymi, gładkimi powierzchniami i syntetycznym. Zapewniają ostre, wyraźne nadruki o dużej trwałości.

Taśmy żywiczne mają największą temperaturę topnienia w porównaniu do pozostałych. Sprawdzą się w zadrukowywaniu na przykład metek odzieży. Gwarantują ostre, wyraźne nadruki o bardzo dużej trwałości. Są jednak w zestawieniu z woskowymi i woskowo-żywicznymi najdroższe.

Kody 1D i 2D

Etykiety są zadrukowywane informacją pozwalającą na zidentyfikowanie oznakowanego wyrobu. Może być ona czytelna dla ludzi albo zakodowana. W drugim przypadku nalepki zadrukowuje się kodami 1D lub 2D.

Pierwszą grupę stanowią jednowymiarowe kody kreskowe (paskowe). Oznaczenia te składają się z następujących po sobie czarnych oraz białych pasków. Informacja jest zapisywana w szerokości i kolejności kresek. Szerokość pasków mieści się zwykle w przedziale 0,15‒1 mm. Na początku i na końcu występują fragmenty składające się z określonej sekwencji kresek przypisanej konkretnemu typowi kodu. Na ich podstawie jest on rozpoznawany.

Początek jest poprzedzony przerwą (quiet zone), następuje ona także na końcu. Odstępy te muszą pozostać niezadrukowane, żeby można było odróżnić kod od otaczającego tła. Szerokość przerw powinna być w przybliżeniu dziesięciokrotnie większa od najwęższego paska. W kodzie jest też zapisywana suma kontrolna. Jej porównanie z wartością obliczoną na podstawie odczytu weryfikuje poprawność oznaczenia.

Kody 2D (matrycowe) pozwalają na zapis większej ilości informacji niż kreskowe. Oznaczenia te składają się z jasnych i ciemnych elementów, zwykle kwadratowych, tworzących mozaikę. Rozmiar pikseli mieści się w zakresie 0,1‒0,6 mm (dotyczy długości boku). Podobnie jak w przypadku kodów kreskowych potrzebne są przerwy, wystarczą jednak mniejsze. Dookoła mozaiki zachować należy odstęp o szerokości co najmniej jej pojedynczego elementu. Wzór kodu tworzą pola danych i dodatkowe wskaźniki, ułatwiające zlokalizowanie kodu na obiekcie i jego odczyt.

W przypadku kodów Data Matrix znacznikiem wyszukiwania są na przykład pary boków: lewy i dolny oraz prawy i górny. Pierwsze wykonuje się linią ciągłą, a drugie przerywaną. W oznaczeniach kodem QR elementami charakterystycznymi są trzy wielomodułowe kwadraty. W kodzie MaxiCode wzór wyszukiwania przypomina tarczę strzelecką, zaś w Aztec – są nim koncentryczne kwadraty.

Nieczytelny kod kreskowy - przyczyny Chociaż może się wydawać, że kod kreskowy nie ma zauważalnych wad, subtelne niespójności w jego wykonaniu mogą uniemożliwić odczyt. Na jego czytelność wpływa wiele czynników, w tym: za mały kontrast – czytnik musi być w stanie rozróżnić jasne i ciemne elementy kodu; może to być problemem na przykład w przypadku kodu 1D nadrukowanego na tekturze albo kodu 2D na materiale odblaskowym, jak metal; liniowe kody zwykle wymagają większego (80%) kontrastu niż kody 2D (20%), brak jednolitości jasnych i ciemnych elementów kodu – możliwe przyczyny to: problem z nierównomiernie znakującą drukarką, skazy na podłożu, niedobrane oświetlenie powodujące odbicia i cienie na podłożu (światło rozproszone ułatwia odczyt kodów na błyszczących, płaskich powierzchniach, oświetlenie pod niskim kątem zwiększa czytelność wytłaczanych lub grawerowanych kodów), zadrukowanie cichej strefy (quiet zone), czyli odstępu wokół kodu, spowodowane m.in. przesunięciem się podłoża podczas znakowania, niewłaściwe ustawienie czytnika kodu: w za dużej odległości, pod nieodpowiednim kątem (czytniki laserowe należy ustawiać tak, by linia skanowania była prostopadła do linii kodu i przecinała wszystkie jego elementy), słaba jakość wykonania kodu: zniekształcenia symboli spowodowane przesunięciem podłoża w czasie znakowania, zbyt duże albo zbyt małe elementy druku spowodowane na przykład rozpływem atramentu w podłożu lub awarią drukarki, rozmazane albo wytarte fragmenty symboli na skutek wpływu czynników środowiskowych.

Znakowanie RFID

Technologia znakowania RFID wykorzystuje bezkontaktową transmisję danych za pośrednictwem fal radiowych. System identyfikacji i śledzenia w tej technologii powinien składać się z co najmniej trzech komponentów. Są to: tagi, czytniki i anteny. Znacznik RFID w najprostszej postaci składa się z dwóch komponentów – anteny nadawczo-odbiorczej i układu elektronicznego, który przechowuje identyfikator tagu i dodatkowe informacje. Znaczniki są mocowane do przedmiotów i odczytywane za pomocą czytników. Zasilane są zintegrowaną baterią albo energią fal radiowych z czytnika.

Tagi RFID dostępne są w różnych wykonaniach. Przykładem są elastyczne etykiety i sztywne tagi. Pierwsze to zwykle elementy samoprzylepne. Mogą być zadrukowywane informacjami czytelnymi dla ludzi i / albo kodami kreskowymi. Zalety etykiet RFID to: niska cena, łatwość zamocowania, możliwość, w połączeniu z odpowiednim osprzętem (drukarka RFID), drukowania / kodowania na masową skalę. Główne ich ograniczenia to: mała trwałość, nieodporność na czynniki niszczące i możliwość mocowania jedynie na klej.

Tagi sztywne są zwykle wykonane z tworzyw sztucznych, czasem innych materiałów jak ceramika. Są grubsze niż te samoprzylepne. Przeważnie są zaprojektowane pod kątem określonych wymagań, na przykład: większego zasięgu odczytu, możliwości wbudowania w znakowane obiekty, większej trwałości, większej odporności na czynniki niszczące. Możliwość uzyskania niestandardowych właściwości to ich największa zaleta. Oprócz tego mogą być mocowane różnymi metodami. Z drugiej strony są droższe, a ich etykietowanie i kodowanie jest trudniejsze do zautomatyzowania.

Przegląd typów tagów

Tagi RFID klasyfikuje się także ze względu na: zakres częstotliwości pracy, konstrukcję, która jest przystosowana do konkretnych czynników uciążliwych (odporna na wodę, środki chemiczne, temperaturę, zniszczenie) i niestandardowe zastosowania (tagi, które można prać, sterylizować w autoklawie, o dużej pojemności pamięci). Według pierwszego kryterium wyróżnia się tagi LF, HF oraz UHF.

Pasmo niskiej częstotliwości obejmuje częstotliwości od 30 do 300 kHz, z czego systemy LF RFID mogą korzystać tylko z małego jego wycinka od 125 do 134 kHz. Cechą wyróżniającą fale radiowe tej długości jest łatwość przenikania przez metale i wodę. Z drugiej strony zasięg odczytu tagów LF jest krótszy niż znaczników HF i UHF RFID – wynosi typowo od kilku centymetrów do najwyżej 50 centymetrów w idealnych warunkach. Są też generalnie droższe, chociaż cena zależy od typu i zastosowania. Są to najczęściej znaczniki pasywne, czyli ich żywotności nie ogranicza bateria i w teorii mogą działać, dopóki nie ulegną uszkodzeniu mechanicznemu. Ich odczyt jest wolny. Nie są również zalecane do zastosowań, w których wymagana jest szyfrowana komunikacja.

Znaczniki HF RFID, podobnie jak LF RFID, zwykle wykorzystują sprzężenie magnetyczne do komunikacji z czytnikiem. Jako tagi pasywne mają, przynajmniej w teorii, nieskończoną żywotność. Fale HF mogą przechodzić przez większość materiałów z wyjątkiem wody i metali ciężkich. Metale lekkie, takie jak aluminium, nie wpływają na tagi HF RFID. Zwykle zasięg ich odczytu wynosi od kilku centymetrów do około metra, w zależności od konfiguracji systemu. Są niedrogie. Czytniki HF RFID również są tanie. Popularyzacji znaczników tego typu sprzyja poza tym możliwość ich odczytu przez smartfony. O znacznikach UHF piszemy w ramce.

Co wyróżnia znaczniki RFID UHF? Pasmo UHF obejmuje częstotliwości od 300 MHz do 3 GHz, z czego systemy RFID UHF pracują w zakresie 860–960 MHz i na częstotliwościach 433 MHz oraz 2,45 GHz. Wyróżnić można dwa ich typy: pasywne i aktywne. Różnica między nimi polega na sposobie zasilania znaczników. W pierwszych tagi są zasilane energią z czytnika. Ogranicza to ich zasięg odczytu do najwyżej 30 metrów. Pasywne znaczniki UHF RFID dzięki dużej popularności są tanie – ich cena zmalała szczególnie w ostatnich latach, dzięki czemu zaczęto ich używać jako etykiet jednorazowego użytku. Obecność metali oraz woda odbijają, załamują i pochłaniają sygnały UHF. Aby ten negatywny wpływ ograniczyć, stosuje się specjalne rozwiązania (ekranowanie, specjalne konstrukcje znaczników). Koszt czytników pasywnych tagów UHF jest typowo większy niż w przypadku znaczników LF i HF. Źródłem zasilania aktywnych tagów UHF jest bateria zintegrowana ze znacznikiem. Dzięki temu samodzielnie, w odstępach czasu, emitują sygnał odbierany przez czytniki, w zasięgu których się znajdują (w odległości nawet do 100 metrów). Dzięki lokalnemu źródłu zasilania sygnał jest wzmacniany, co zapewnia jego dobrą jakość nawet w sąsiedztwie wody i metali. Są drogie. Ze względu na baterię mają ograniczoną żywotność – zwykle najwyżej 3–5 lat. Ich zastosowania to m.in.: śledzenie ładunków, pojazdów, sprzętu budowlanego.

Innowacje w RFID

Tytułowa technologia jest wciąż rozwijana. Znaczący trend to włączanie znaczników RFID do sieci Internetu Rzeczy. Postęp w zakresie miniaturyzacji pozwala na integrowanie tagów z sensorami, na przykład mierzącymi parametry środowiskowe (temperatura, wilgotność). Umożliwia to nie tylko identyfikację, ale i jednoczesny monitoring stanu oznakowanych zasobów.

Prowadzi się także intensywne prace nad znacznikami na elastycznych, coraz cieńszych podłożach. Tagi takie łatwo można zamontować na zakrzywionych i nieregularnych powierzchniach.

Ważną innowacją są znaczniki bezczipowe (chipless tags). Są to tagi bez układu scalonego. Zamiast tego wykorzystuje się alternatywne metody identyfikacji, na przykład wykonując znacznik z materiału, który odbija fale radiowe tylko o określonych częstotliwościach.

Nowością jest również standard RAIN RFID (RAdio Frequency IdentificatioN). Dotyczy on znaczników RFID UHF łączących się z chmurą, gdzie dane z tagów mogą być przechowywane, przetwarzane oraz udostępniane przez Internet.

Kolejną innowacją jest integracja technologii RFID i blockchain, czyli rozproszonej bazy danych w postaci łańcucha bloków. Blok to dowolna zależna od zastosowania jednostka informacji, natomiast łańcuchy reprezentują połączenia między sąsiadującymi blokami. Bloki są ustawione w porządku chronologicznym i ze sobą powiązane, bo oprócz zaszyfrowanych informacji zawierają także hashe obliczane dla zawartości bloku i dla bloku go poprzedzającego. Dzięki temu zaletą blockchainu jest niezmienność. Nie można zmodyfikować zapisanych rekordów bez pozostawienia śladów, bo jeżeli zawartość bloku zostanie zmieniona, modyfikacji ulegnie również przypisany mu hash. Oprócz tego baza danych tego typu jest współdzielona przez wielu użytkowników. Ich kopie, każdorazowo, gdy dodawany jest nowy blok, są aktualizowane. Dlatego każda lokalna i nieuprawniona zmiana hasha zostanie przy kolejnej aktualizacji wykryta przez innych użytkowników. Technologia Blockchain jest integrowana z RFID w celu poprawy identyfikowalności – na przykład dzięki rejestracji skanów tagów RFID w łańcuchu bloków możliwa jest ochrona przed nieuprawnioną modyfikacją historii łańcucha dostaw produktu.

Case study: RFID w obrabiarkach CNC Dostawca obrabiarek chciał wdrożyć w produkowanych maszynach efektywny sposób autoryzacji operatorów, który zarazem umożliwiłby zbieranie danych o tym, jak urządzenia te są wykorzystywane. Dzięki temu dostęp do nich uzyskiwałyby wyłącznie osoby do tego upoważnione. Ponadto zbierane byłyby informacje, które pozwalałyby optymalizować procesy produkcyjne oraz efektywniej eksploatować park maszynowy. Dotychczas kontrolę dostępu realizowano, korzystając z kluczy fizycznych. Te niestety często są pozostawiane w maszynie, gubione, udostępniane nieuprawnionym pracownikom. Podobnie zawodne są rozwiązania oparte na hasłach i kodach PIN. Poza tym oba podejścia nie pozwalają na sprawdzenie, kto jest odpowiedzialny, jeśli dojdzie do wypadku albo innego zdarzenia, które wymaga wyciągnięcia konsekwencji. W związku z tym firma zdecydowała się na wbudowanie w obrabiarki czytnika RFID. Karta dostępu ze zintegrowanym znacznikiem RFID wydawana jest wyłącznie operatorom przeszkolonym do obsługi tych maszyn. System autoryzacji współpracuje także z firmowymi identyfikatorami w różnych technologiach RFID. Dzięki temu rozwiązaniu pracownicy nie muszą podawać danych uwierzytelniających. Ponadto informacje o tym, kto i kiedy uruchomił daną obrabiarkę i jakie operacje wykonał, są automatycznie zapisywane w bazie danych.

Innowacje w czytnikach RFID

Czytniki RFID także są wciąż unowocześnianie. Ważny trend to wyposażanie ich w różne interfejsy komunikacyjne – standardowe opcje łączności to Wi- Fi, Bluetooth i sieci komórkowe. Dzięki temu łatwiej je zintegrować z systemami nadrzędnymi. W czytnikach RFID popularyzuje się również możliwość przetwarzania brzegowego (edge computing), tzn. obróbki wstępnej danych w ich źródle albo w jego pobliżu. Przetwarzanie lokalne ma wiele zalet – dzięki temu, że czytnik nie musi się ciągle komunikować z serwerem, zmniejszają się opóźnienia i obciążenie sieci. Znaczenie ma także kwestia bezpieczeństwa danych – by je zapewnić, w czytnikach implementowane są zaawansowane mechanizmy szyfrowania i uwierzytelniania.

Producenci stale pracują również nad poprawą zasięgu odczytu oraz dokładności czytników RFID. Postęp w tym zakresie jest osiągany dzięki innowacjom w projektowaniu anten oraz algorytmach przetwarzania sygnałów. W dziedzinie przenośnych czytników RFID nacisk jest także kładziony na wzrost ich sprawności energetycznej – energooszczędne czytniki mogą dłużej pracować między kolejnymi ładowaniami, co usprawnia ich obsługę. Stają się też coraz mniejsze i bardziej kompaktowe, a nawet są dostępne w wersji noszonej (wearable). Te ostatnie dzięki temu, że użytkownik, by z nich korzystać, nie potrzebuje używać rąk, pozwalają na jednoczesne wykonywanie innych zadań. To ma przełożenie na wydajność pracy.

Monika Jaworowska